Սյունիքի քամաշունչ տարածքներում, որտեղ բլուրները աննկատ ձուլվում են ընդարձակ տափաստաններին, գտնվում է խորհրդավոր Քարահունջը. վայր որտեղ երկինքն ու երկիրը դարեր շարունակ կարծես զրուցում են լռության մեջ։ Այս նախապատմական շրջանի պատմամշակութային արգելոցը հայտնի է նաև որպես «Զորաց քարեր»։ Հնագետները այս հնագույն կառույցը թվագրում են մ.թ.ա. VI-V հազարամյակներին, և թեև 2004 թվականին Հայաստանի կառավարությունն այս մեգալիթյան կառույցը ճանաչել է որպես աստղադիտարան, այլ հետազոտողներ պնդում են, որ այն դամբարանադաշտ է։
Հսկայական քարե բեկորները, զարմանալի ճշգրտությամբ դասավորված շրջանով, ունեն կլորացված անցքեր, որոնց միջով, հավանաբար, հին քրմերն ու աստղագետները հետևում էին աստղերին, նշում եղանակները և գուցե ստեղծում առաջին երկնային քարտեզները։ Մոտակայքում հայտնաբերված ժայռապատկերները վկայում են, որ այս տարածաշրջանի բնակիչները դեռ գրի հայտնվելուց առաջ տիրապետում էին տիեզերքի մասին զարմանալի ճշգրիտ գիտելիքների։
Երբ երեկոյան արևը թաքնվում է լեռների հետևում, իսկ Քարահունջի վերևի երկինքը ծաղկում է հազարավոր աստղերով, թվում է, թե քամու շշնջյունում դեռ կենդանի են նրանք, ովքեր պատասխաններ որոնելոց երբևէ նայել են երկինք։
Տեղական ավանդազրույցները պատմում են, թե այս քարերը պահպանում են Տիեզերքի ուժը և բացահայտում են այն միայն մաքուր մտքերով այցելուներին։ Այսօր Քարահունջը ոչ միայն հնագիտական հուշարձան է, այլև մի վայր, որտեղ անցյալն ու անսահման երկինքը միաձուլվում են մեկ մեծ գաղտնիքի մեջ։