Խնձորեսկը գտնվում է Գորիս քաղաքից ընդամենը 8 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Սա մի գյուղ է, որտեղ կարծես բնությունն ինքն է դարձել ճարտարապետ։ Սովորական տների փոխարեն այստեղ ժայռերի մեջ փորված քարանձավային բնակատեղիներ են, իսկ ոլորապտույտ արահետները ձգվում են բլուրներով, որոնք երբեք հարթություն չեն ճանաչել։
Հին Խնձորեսկը, հյուսված մշուշից ու քարից, ապաստան է եղել սերունդների համար, որոնք ապրել են ներդաշնակության մեջ՝ միաժամանակ և՛ դաժան, և՛ առատաձեռն բնության հետ։ Այս պատմական քարանձավային բնակավայրը հայտնի է իր բնական ու մարդաստեղծ քարանձավներով, չորս եկեղեցով և երեք դպրոցով։ Ժամանակին այստեղ ապրել է մինչև 15000 մարդ, իսկ գյուղի տարբեր հատվածներ հասնելու համար բնակիչներն օգտվել են պարանների ու սանդուղքների բարդ համակարգից։
1722-1730 թվականների Սյունիքի ազգային-ազատագրական շարժման ժամանակ Խնձորեսկը, իր անառիկ աշխարհագրական դիրքի շնորհիվ, ծառայել է որպես Սյունիքի միջնաբերդ։ Այստեղ է թաղված հայոց սպարապետ Մխիթար Սպարապետը, նրա կողքին՝ որդին Ահարոնը և Սյունաց մեծ տիկինը՝ Գոհարը։
Այսօր հին գյուղ տանող գլխավոր տեսարժան վայրերից է եզակի ճոճվող կամուրջը։ Կամրջի երկարությունը 160 մ է, լայնությունը՝ 1.5 մ, իսկ բարձրությունը ձորի ամենախոր կետից՝ 63 մ։ 14 տ քաշ ունեցող այս կամրջով միաժամանակ կարող է անցնել մինչև 700 մարդ։ Կամուրջը, որից հրաշալի տեսարան է բացվում, կապում է Հին Խնձորեսկի երկու ափերը։ Այդտեղից երևում են Խնձորեսկի եկեղեցիները և «Ինը մանուկ» աղբյուրը։