Խնձորեսկը գտնվում է Գորիս քաղաքից ընդամենը 8 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գյուղը հայտնի է իր բնական քարե գորգերով։ Հին Խնձորեսկը տարածվել է լեռնահովտի երկու լանջերին, որտեղ չկային հարթ տարածքներ բնակավայրեր կառուցելու համար, և այդ պատճառով էլ մարդիկ իրենց տունը ստեղծել են քարանձավների մեջ։
Հին Խնձորեսկը, հյուսված մշուշից ու քարից, ապաստան էր տվել սերունդների, որոնք ապրում էին ներդաշնակության մեջ՝ միաժամանակ և՛ դաժան, և՛ առատաձեռն երկրի հետ։ Այս պատմական քարանձավային բնակավայրը հայտնի է իր բնական ու մարդաստեղծ քարայրներով, չորս եկեղեցով ու երեք դպրոցով, և որտեղ երբևէ ապրել էր մինչև 15000 մարդ։ Նրանք գյուղի տարբեր թաղեր հասնելու համար օգտվում էին պարանների և աստիճանների համալիր համակարգից:
1722-1730 թվականների Սյունիքի ազգային ազատագրական շարժման ժամանակ Խնձորեսկը, իր անառիկ աշխարհագրական դիրքի շնորհիվ, ծառայել է որպես Սյունիքի միջնաբերդ։ Այստեղ է թաղված հայոց սպարապետ Մխիթարը, վերջինիս կողքին՝ որդին՝ Ահարոնը, և Սյունաց մեծ տիկինը՝ Գոհարը:
Վերջերս Խնձորեսկում կառուցվել է նաև եզակի ճոճվող կամուրջ: Կամուրջի երկարությունը 160 մ է, բարձրությունը ձորի ամենախոր կետից՝ 63 մ, լայնությունը՝ 1.5 մ: 14 տ քաշ ունեցող այս կամրջով միաժամանակ կարող են անցնել 700 մարդ: Կամուրջը, որից հրաշալի տեսարան է բացվում, կապում է հին Խնձորեսկի երկու ափերը: Այդտեղից երևում են Խնձորեսկի եկեղեցիները և «Ինը մանուկի» աղբյուրը։