Հնագույն Մցխեթի վերևում, այնտեղ, որտեղ Քուռ ու Արագվի գետերը հանդիպում են հավերժական գրկախառնության մեջ, քամիներով փորձված ժայռոտ գագաթին վեր է խոյանում Ջվարի վանքը՝ «Սուրբ Խաչը»։ Նրա քարե պատերը պահպանում են 6-րդ դարի հիշողությունը, երբ, ավանդության համաձայն, սուրբ Նինոն հենց այստեղ կանգնեցրեց խաչ՝ դարձնելով այն հեթանոսության նկատմամբ նոր հավատքի հաղթանակի խորհրդանիշ։ Ասում են՝ խաչից բխող լուսավոր փայլը երևում էր հեռվից, և ուխտավորները, հետևելով այդ լույսին, գտնում էին իրենց ճանապարհը ոչ միայն դեպի քաղաք, այլև դեպի Աստված։
Վանքը գտնվում է շրջապատից 150 մետր բարձրության վրա, որից բացվում է ապշեցուցիչ տեսարան դեպի Վրաստանի հնագույն մայրաքաղաքն ու երկու գետերի արծաթափայլ գոտիները։ Տաճարի արտաքին տեսքը, խաչաձև երկարավուն ուրվագծով, հմայում է իր ներդաշնակությամբ, իսկ նրա գմբեթը, որ հենվում է ութանիստ թմբուկի վրա, կարծես ձգվի դեպի երկնքի անսահմանությունը։
Այստեղ ամեն ինչ շնչում է դարերի ոգով: Քամին, սուլելով խոտերի միջով, կարծես կրկնում է վանականների աղոթքները, իսկ ոտքերի տակ փռված քարերը շշնջում են անցյալի պատմությունները։ Եվ այսօր էլ Ջվարին կանգնած է՝ որպես հավատի ու ավանդության անսասան պահապան՝ լինելով ոչ միայն ճարտարապետական գլուխգործոց, այլև Վրաստանի հոգևոր վեհության կենդանի խորհրդանիշ։