Բարձրաբերձ ժայռի գագաթին, որտեղից բացվում է անծայրածիր տեսարան դեպի Սևանա լիճը, կանգնած է Հայրավանքի եկեղեցին՝ պարզ, բայց վեհ իր համեստությամբ։ Եկեղեցու կառուցման ճշգրիտ ժամանակը անհայտ է, սակայն ճարտարապետական առանձնահատկությունները հուշում են, որ այն կառուցվել է 9-րդ դարում։ Կոշտ ու ծանրաքար քանդակված քարերից կառուցված այս եկեղեցին չունի զարդարանքներ, սակայն հենց այդ խստությունն է նրան պարգևում յուրահատուկ ուժ և խորհրդավոր հմայք։ Թվում է՝ նրա պատերի քարերը պահպանում են ոչ միայն հին վարպետների ձեռքի հետքերը, այլև քամիների շունչը, որոնք բերում են լճի թարմությունն ու լեռնային խոտաբույսերի բույրը։
Եկեղեցու շեմին կանգնած լսում ես Սևանի ալիքների մեղմ ձայնը, որը դարեր շարունակ ուղեկցել է եկեղեցում հնչող աղոթքներին ու զանգերի ղողանջին։ Հայրավանքը կարծես միաձուլվել է շրջապատի հետ՝ դառնալով լճի ջրերի ու ափերի հանդարտության պահապանը։
Լեգենդները պատմում են ուխտավորների մասին, որոնք այստեղ էին գալիս՝ օրհնություն և պաշտպանություն ստանալու նախքան հեռավոր ճամփա բռնելը։ Այսօր էլ եկեղեցին դիմավորում է իր հյուրերին խաղաղության ու խոկման մթնոլորտով, որտեղ անցյալն ու ներկան հանդիպում են ժայռի եզրին՝ ընդմիջված միայն քամու շշնջոցով ու ջրի ճողփոցով։