Հրազդան գետի աջ ափին գտնվում է Ծիծեռնակաբերդի բարձունքը։ Ժողովրդական բանահյուսության համաձայն՝ այդ գեղեցիկ թռչունները հայ հեթանոսական աստվածներ Վահագնի ու Աստղիկի սիրո լրաբեր առաքիչներն էին, և ապրում էին այս բլրի վրա։
Այս վայրում, որտեղ երկինքը կարծես խոնարհվում է երկրի առջև, վեր է խոյանում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված հուշահամալիրը: Համալիրի խիստ գծերն ու վեհաձև ուրվագծերը կարծես քարացած սգի շարունակությունն են: Դեպի վեր խոյացող այս կոթողը խորհրդանշում է ոչ միայն կորստի դառը ցավը, այլև ժողովրդի վերածնունդը, որը կարողացավ հարություն առնել ողբերգության մոխիրներից։
Կոթողի սրտում վառվում է անմար կրակը՝ շրջապատված տասներկու թեքված սյուներով, որոնք խոնարհված են՝ ողբալու իրենց զավակներին։ Ամեն տարի՝ ապրիլի 24-ին, այստեղ են շտապում հազարավոր մարդիկ՝ ողբերգությունը վերապրածների ժառանգներն ու նրանց հիշատակը պահպանողները, որպեսզի ծաղիկներ խոնարհեն ու միավորվեն լռության մեջ: Այդ օրը բլուրը ծածկվում է կարմիր մեխակների գորգով, իսկ լռությունը հնչում է առավել բարձր, քան հազարավոր բառեր։
Ծիծեռնակաբերդը հուշարձան չէ միայն, այլ հիշողության կենդանի սիրտ է, որտեղ զարկում են ցավը, սերը և անմար հույսը։ Ամեն մի քայլ այստեղ վկայում է. ժամանակը հոսում է, բայց հիշողությունը մնում է հավերժ: