Հայաստանի հարավում` Սիսիանից ոչ հեռու, Սյունիքի հյուրընկալ անկյունում թաքնված է Շաքիի ջրվեժը՝ բնության հրաշք, որի գեղեցկությունը գերում է առաջին հայացքից։ Ժայռերի ու կանաչ լանջերի միջև, հին ծառերի ստվերում, արծաթափայլ ջրերը սահում են ներքև՝ լցնելով օդը միաժամանակ փափուկ աղմուկով և զովությամբ։ Այստեղ ամեն օր հնչում է նույն մեղեդին՝ վերից իջնող ջրի երաժշտությունը, որ հիշեցնում է լեռների հնագույն երգերը։ Լեգենդը պատմում է Շաքի անունով գեղեցկուհու մասին, որը, փախչելով թշնամիներից, նետվեց ժայռից թափվող բուռն ջրերի մեջ, և ջուրը նրան գրկեց՝ հավերժ պահելով նրա անունը։
Հզոր լեռներով շրջապատված այս տեսարանը նման է կենդանի կտավի, որ նկարել է հենց բնությունը։ Ամռանը արևի շողերը ջրի շիթերի միջով ծիածան են հյուսում օդում, իսկ ձմռանը ջրվեժը վերածվում է բյուրեղյա սառցե ամրոցի։ Սա մի վայր է ստեղծված լռության ու մտորումների համար, որտեղ ժամանակը մոռացվում է, և մնում է միայն ջրի ձայնը։ Շաքին ոչ միայն տեսարժան վայր է, այլև կենդանի Լեգենդ, որտեղ բնությունն ու պատմությունը միահյուսվում են մեկ հոսող հեքիաթի մեջ։