Առինջ գյուղում, մի սովորական տան տակ, թաքնված է գաղտնիք, որը ծնվել է քսաներեք տարվա ընթացքում։ 1985թ.-ին Լևոն Առաքելյանը սկսել է փորել մի համեստ նկուղ, բայց անտեսանելի մի ձայն նրան տարավ ավելի խոր՝ այնտեղ, որտեղ հողը վերածվում է քարի տարեգրության: Միայն ձեռքերով և մուրճով՝ առանց որևէ նախագծի կամ տեխնիկայի, նա ստեղծեց ստորգետնյա մի թագավորություն, որը իջնում է 21 մետր ներքև և տարածվում է ավելի քան 300 քմ մակերեսով:
Նրբագեղ կամարներն ու աստիճանները, խորշերն ու նեղ միջանցքները կարծես ոչ թե մարդկային ստեղծագործություն լինեն, այլ հենց ճակատագրի նախագիծ։ Յուրաքանչյուր շրջադարձ պատմում է հավատքի ուժի և երազանքի անսահման կարողության մասին։ Լևոնը այլևս չկա, բայց նրա ստեղծագործությունը մնում է՝ որպես մեկ մարդու կամքով կերտված ստորգետնյա տաճար։ Քարերի մեջ դեռ զգացվում է նրա աշխատանքի շունչը, և յուրաքանչյուր այցելու զգում է վարպետի լուռ ներկայությունը։
«Լևոնի աստվածային գետնափորը» դարձել է լեգենդ, տոկունության և ներշնչանքի խորհրդանիշ՝ կենդանի վկայություն, որ մարդկային ոգին կարող է հավերժություն կերտել անգամ երկրի խորքերից։