Ինչպես քարե լուռ պահապան` Ամբերդը դարերով կանգուն է Արագածի լանջերին։ Այստեղ ամպերը հպվում են ժայռերին, իսկ քամին բերում է հնագույն պատմության արձագանքը։ Ավելի քան 2300 մ բարձրության վրա կառուցված ամրոցը կարծես կախված է կիրճերի վրա՝ միաձուլված լեռների վեհաշուք գեղեցկությանը։ Պատահական չէ, որ ամրոցի անվանումը հայերենից թարգմանվում է որպես «բերդ ամպերից վեր»։
Հայ ճարտարապետները վարպետորեն էին տիրապետում բնությունը պաշտպանական ուժի վերածելու արվեստին: Վայրի ժայռերով շրջապատված նեղլիկ ժայռաբեկորն իդեալական հիմք դարձավ անառիկ ամրոցի համար։ Համալիրի սիրտն իր ամենաթանկ գանձն է՝ եկեղեցին, որը կառուցվել է Վահրամ Պահլավունու կողմից 1026 թվականին։ Նրա խստաշունչ գծերը մինչ այսօր ներդաշնակորեն ձուլվում են լեռնային լանդշաֆտին։
Ամբերդի շուրջ փռված են պալատի ավերակներ, հաստ պատերի և բուրգերի մնացորդներ, որոնք մի ժամանակ պաշտպանում էին Արարատյան դաշտ տանող ռազմավարական ուղին։ Հին ժամանակներում Ամբերդը բազմիցս դիմագրավել է թշնամիների արշավանքներին՝ մարմնավորելով հայ իշխանների տոկունությունն ու ուժը։
Այսօր ամրոցը ներկայանում է այլ լույսի ներքո: Այստեղ տիրում է լռություն և ազատություն, իսկ լեռների ու կիրճերի լայնաշունչ տեսարանները կարծես տեղափոխում են մեկ այլ դարաշրջան։ Քայլելով հնագույն պատերի երկայնքով՝ կարելի է պատկերացնել թե ինչպես են այրվում պահակային խարույկները և հեռվում զրնգում սրերը։ Ամբերդը միավորում է դիվական բնության հմայքն ու միջնադարյան ճարտարապետության վեհությունը՝ կենդանի պատմության շունչ պարգևելով յուրաքանչյուր այցելուի։