Հայաստանի վաղ քրիստոնեական սրբավայրերի շարքում առանձնանում է Երերույքի տաճարը՝ 5-րդ դարի վեհաշուք բազիլիկ, որն իր խստությամբ և գծերի ներդաշնակությամբ հիացնում է մինչ օրս։ Այն վեր է խոյանում Ախուրյան գետի ափին՝ Անիպեմզա գյուղում, որպես քարե պահապան, որ հսկում է քրիստոնեության առաջին դարերի հիշատակը։
Երերույքը դասական եռանավ բազիլիկ է, որն օրինակ է ծառայել հետագա բազմաթիվ եկեղեցիների համար։ Դարերի փորձությանը դիմացած նրա ավերակները թույլ են տալիս պատկերացնել, թե ինչպիսի վեհությամբ է փայլել այս տաճարը իր ծաղկման ժամանակաշրջանում։ Յուրաքանչյուր սյուն, յուրաքանչյուր քարաշեն հատված կրում է այն շինարարների կնիքը, որոնք կանգնած են եղել հայկական եկեղեցաշինության ավանդույթի ակունքներում։
Գիտնականների համար Երերույքը անփոխարինելի բանալի է՝ հասկանալու հայ քրիստոնեական ճարտարապետության զարգացման ուղին։ Իսկ ուխտավորների ու այցելուների համար այն մի վայր է, որտեղ կարելի է դիպչել հայ հոգևոր մշակույթի ակունքներին։ Պարզ օրերին նրա ուրվագիծը հատկապես վեհ տեսք է ստանում Ախուրյանի հարթավայրի լայնատարած տեսարանի ֆոնին։ Այստեղ տիրում է լռություն ու հավերժության զգացում՝ կարծես ժամանակը դանդաղում է՝ իր տեղը զիջելով աղոթքին ու մտորումներին։ Երերույքը ոչ միայն հին տաճարի ավերակ է, այլև հայ ճարտարապետական մեծ ուղու ծննդի խորհրդանիշ։