Վեհաշուք Արա լեռան հարավային լանջին գտնվում է հնագույն քարանձավային սրբավայրը՝ նվիրված Սուրբ Վարվառային։ Դարեր շարունակ այն գրավել է ուխտավորների, ովքեր հավատում են վարի սրբությանը և հրաշագործ ուժին։
Սրբավայրի հետ կապված է երկու ավանդություն, որոնք փոխանցվել են սերնդեսերունդ: Առաջին պատմությունը պատմում է, թե ինչպես է Սուրբ Վարվառան ապաստանել քարանձավում՝ փախչելով իր հորից, ով ցանկանում էր սպանել նրան՝ քրիստոնեություն ընդունելու համար։ Նախքան նահատակվելը, նա աղոթել է Աստծուն, խնդրելով, որ ջրծաղիկով և կարմրուկով տառապող երեխաները բժշկվեն իր անունով։ Աղոթքը լսվել է, և այդ ժամանակից ի վեր Սուրբ Վարվառան համարվել է հիվանդ երեխաների պահապան։
Երկրորդ ավանդությունը պատմում է մի գեղեցկուհու՝ Ծաղիկի մասին, ում հետապնդել է դաժան իշխանը։ Փրկվել չկարողանալով՝ նա բարձրացել է քարանձավի վերևում գտնվող ժայռը և նետվել անդունդը՝ նախընտրելով մահը, քան անպատվությունը։ Ասվում է, թե քարանձավի առաստաղից կաթող ջրի կաթիլները նրա հավերժական արցունքներն են՝ օժտված բուժիչ ուժով։
Այս պատմությունները քարանձավ-սրբավայրը դարձնում են ոչ միայն աղոթքի վայր, այլև հավատքի, մաքրության և մարդկային ոգու տոկունության խորհրդանիշ։