Սիսավանի եկեղեցին հայ վաղ միջնադարյան ճարտարապետության ամենաարտահայտիչ կոթողներից է, որ դարերի խորքից պահպանել է իր վեհությունը։ Եկեղեցու պատերին պահպանված արձանագրությունները վկայում են, որ այն կառուցվել է 7-րդ դարում և մինչև այսօր կանգուն է՝ որպես հայոց պատմության շրջադարձային դրվագների լուռ վկա։
Հսկայական քարաբեկորներից կերտված այս եկեղեցին գրեթե անփոփոխ հասել է մեր օրերը՝ առանց մեծ վերակառուցումների, ինչն այն դարձնում է անգնահատելի պատմաբանների ու հետազոտողների համար։ Խիստ գծագրությունը, համաչափությունը և արտաքին ու ներքին կառուցվածքի ներդաշնակությունը վկայում են ճարտարապետների վարպետության մասին, ովքեր սերունդներին թողել են իր ժամանակը գերազանցած կառույց։ Տաճարի ներսում տիրում է հանդիսավոր լռություն: Նեղ լուսամուտներից ներս թափանցող մեղմ լույսը խաղում է քարե պատերին՝ ստեղծելով հոգևոր խորհդավորության մթնոլորտ։ Պատերին պահպանված արձանագրությունները հնչում են որպես նախնիների ձայներ՝ պատմելով այն մարդկանց մասին, ովքեր դարեր առաջ կառուցել են այս եկեղեցին և աղոթել այստեղ։
Հատկապես տպավորում է, թե ինչպես է Սիսավանը ներդաշնակորեն ձուլվում շրջակա բնությանը՝ դառնալով նրա անբաժան մասը։ Այցելությունն այստեղ նման է հայ հոգևոր ճարտարապետության ակունքներին դիպչելու յուրօրինակ ճանապարհորդության, որտեղ յուրաքանչյուր մանրուք կրում է ժամանակի շունչը։