Տավուշի կանաչապատ լեռներում, անտառների ու ժայռերի գրկում թաքնված է Մակարավանքը՝ միջնադարյան Հայաստանի ճարտարապետական գոհարներից մեկը։ Նրա պատմությունը հասնում է 12-13-րդ դարեր, երբ վարպետ ճարտարապետները կարողացան համատեղել վեհաշուք ճարտարապետությունն ու բնության ներդաշնակությունը։ Համալիրը բաղկացած է երեք եկեղեցուց, ինչպես նաև բնակելի ու տնտեսական շինություններից, որոնք մինչ օրս հիացնում են իրենց մասշտաբով ու կառուցվածքային հստակությամբ:
Այցելուների մոտ հատուկ հիացմունք են առաջացնում բազալտե որմնաքանդակներն ու նրբաճաշակ զարդաքանդակները: Պատերի վրա կենդանանում են բուսական նմուշներ, կենդանիների ու առասպելական արարածների պատկերներ, փորագրված բացառիկ վարպետությամբ: Քարե պատերը զարդարված են միահյուսված բուսական մոտիվներով, կենդանիների պատկերներով և երևակայական արարածներով, որոնք բոլորը փորագրված են բացառիկ վարպետությամբ։ Դրանք կարծես պատմում են իրենց պատմությունները՝ հավելելով շինություններին ոչ միայն գեղեցկություն, այլև խորհրդանշական խորություն։ Մակարավանքը զարմացնում է ոչ միայն վարպետների հմտությամբ, այլև ամբողջականության հազվագյուտ զգացումով: Յուրաքանչյուր կառույց ընկալվում է որպես մեկ ամբողջական ստեղծագործության մաս։
Արևի ճառագայթների տակ վարդագույն տուֆը կարծես փայլում է ջերմության երանգներով՝ ընդգծելով քարի բազմազանությունը։ Այսօր համալիրի բակերում շրջելիս կարծես լսվում են դարերի շշուկները, երբ վանքը հոգևոր և մշակութային կենտրոն էր, որտեղ վարպետները ստեղծագործում էին իսկ օդը լցված էր աղոթքի ձայնով։ Մակարավանքը մնում է այն սրբավայրը, որտեղ պատմությունն ու բնությունը միաձուլվում են ներդաշնակության մեջ՝ այցելուին պարգևելով խաղաղության ու ներշնչանքի զգացում