Տավուշի կանաչապատ լեռներում՝ անտառների ու ժայռերի գրկում, թաքնված է Մակարավանքը՝ միջնադարյան Հայաստանի ճարտարապետական գոհարներից մեկը։ Նրա ակունքները հասնում են 12-13-րդ դարեր, երբ վարպետ ճարտարապետները կարողացան համադրել ճարտարապետական վեհությունն ու շրջակա բնության ներդաշնակությունը։ Համալիրը բաղկացած է երեք եկեղեցուց, ինչպես նաև բնակելի ու տնտեսական շինություններից, որոնք մինչ օրս հիացնում են իրենց մասշտաբով ու կառուցվածքային հստակությամբ։
Այցելուների մոտ հատուկ հիացմունք են առաջացնում քարե որմնաքանդակներն ու նրբաճաշակ զարդաքանդակները։ Պատերը զարդարված են միահյուսված բուսական մոտիվներով, կենդանիների պատկերներով և երևակայական արարածներով՝ բոլորը փորագրված բացառիկ վարպետությամբ։ Դրանք կարծես պատմում են իրենց լուռ պատմությունները՝ շինություններին հաղորդելով ոչ միայն գեղեցկություն, այլև խորհրդանշական խորություն։ Մակարավանքը զարմացնում է ոչ միայն վարպետների հմտությամբ, այլև գեղարվեստական ամբողջականության հազվագյուտ զգացումով. յուրաքանչյուր կառույց ընկալվում է որպես մեկ միասնական ստեղծագործության մաս։
Արևի ճառագայթների տակ կարմրավարդագույն տուֆը փայլում է ջերմ երանգներով՝ ընդգծելով ձևերի հարստությունը։ Այսօր համալիրի տարածքում շրջելիս կարծես լսվում են դարերի շշուկները, երբ վանքը հոգևոր և մշակութային կենտրոն էր, որտեղ վարպետները ստեղծագործում էին, իսկ օդը լցված էր աղոթքի ձայնով։ Մակարավանքը մնում է սրբավայր, որտեղ պատմությունն ու բնությունը միաձուլվում են ներդաշնակության մեջ՝ այցելուին պարգևելով խաղաղության ու ներշնչանքի զգացում։