Լոռու կանաչ բլուրների ու խիտ անտառների մեջ թաքնված Ծովեր լիճը կարծես բնության կախարդական հայելի լինի։ Նրա ջրերը, որոնք սնվում են տեղումներից և ստորգետնյա աղբյուրներից, այնքան մաքուր ու պարզ են, որ թվում է՝ հենց դրանց խորքում է երկիրը պահպանում դարերի շունչը։
Չնայած համեստ չափերին՝ ընդամենը շուրջ 250 մետր երկարությանը, լիճը կրում է լռություն և վեհություն, որոնք անհնար է չափել թվերով։ Դսեղ գյուղից ընդամենը երեք կիլոմետր հեռու գտնվող այս լիճը դարձել է ապաստարան նրանց համար, ովքեր փնտրում են մենություն ու ներշնչանք։ Այստեղ հաճախել են հայ մեծ գրողները՝ Ավետիք Իսահակյանը, Ալեքսանդր Շիրվանզադեն, Վահան Տերյանը, ովքեր նրա ջրերի արտացոլանքներում գտնում էին իրենց անմահ տողերի պատկերները։ Ծովերի լռության մեջ բնությունը կարծես շնչի դանդաղ՝ թույլ տալով մարդուն լսել սեփական մտքերը և զգալ աշխարհի հավերժական ներդաշնակությունը։ Ջրի հայելային մակերեսը արտացոլում է ոչ միայն ամպերն ու անտառները, այլև մարդու սրտում ծնված պոեզիան։
Նույնիսկ այսօր, նստելով նրա ափին, կարելի է զգալ այն նույն ներշնչող ուժը, որ ժամանակին ուղղորդել է դասականներին։ Ծովերը ոչ միայն լիճ է, այլ կենդանի լեգենդ, որտեղ բնությունն ու պոեզիան հավերժ միաձուլվել են մեկ շնչում։