Լոռու մարզի կանաչ բլուրների մեջ բարձրանում է Սուրբ Նիկողայոս հրաշագործի եկեղեցին, ասես բարության ու հույսի պահապան։ Կառուցված լինելով 1848 թվականին նեոռուսական ոճով՝ Նիկոլաևկա գյուղի (այժմ՝ Ամրակից) ուղղափառ բնակիչների համար, այն առանձնանում է իր անկրկնելի ճարտարապետությամբ և պատմությամբ։ Ժամանակին այն եղել է համայնքի հոգևոր սիրտը, որտեղ մարդիկ միավորվել են աղոթքի և տոնակատարությունների մեջ։ Սակայն 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժը ծանր վերքեր հասցրեց եկեղեցուն, և այդ ժամանակից ի վեր եկեղեցին կանգուն է լռության մեջ՝ կարծես սգալով իր անցյալը։
Սուրբ Նիկողայոսի մասին ավանդությունը, որի անունով էլ կառուցվել է եկեղեցին, շարունակում է ապրել մինչև այսօր։ Ըստ այդ ավանդության՝ նա ծնողներից ստացած հարստությունը բաժանում էր աղքատներին, իսկ Սուրբ Ծննդյան գիշերը ոսկեդրամներով ու սնունդով լցված պարկերը գաղտնի թողնում էր կարիքավորների տներում։ Հաճախ նվերները հայտնվում էին բուխարու մոտ կախված գուլպաների մեջ, և հենց այդպես էլ ծնվեց մինչև մեր օրերը պահպանված ավանդույթը։ Ժամանակի ընթացքում բարի սրբի կերպարը վերափոխվեց Սանտա Կլաուսի, սակայն նրա էությունը մնաց անփոփոխ՝ պարգևել ուրախություն և հույս։
Ամրակցի եկեղեցին պահպանում է այս ավանդությունը՝ միավորելով հոգևորությունը, պատմությունը և Սուրբ Ծննդյան հրաշքը, հիշեցնելով, որ նույնիսկ ավերակ պատերը կարող են շարունակել լույս ճառագել։