Արագածոտնի Աղձք գյուղի լռության մեջ թաքնված է եզակի սրբավայր՝ հայոց հին թագավորների դամբարանը։ Այստեղ՝ հողի մեջ կիսով թաղված կամարների ներքո, իրենց հավերժ հանգիստն են գտել Արշակունիների տոհմի ներկայացուցիչները՝ այն կառավարիչները, ովքեր կանգնած էին հեթանոսության և քրիստոնեության երկու աշխարհների սահմանագլխին։ Այս քարե պատերի մեջ ժամանակը կարծես կանգ է առել՝ պահպանելով այն դարաշրջանի շունչը, երբ Հայաստանը վերապրում էր իր պատմության ամենամեծ շրջադարձը։
Հատկապես տպավորիչ է դամբարանը զարդարող բարձրաքանդակը. Դանիել մարգարեի պատկերը առյուծների որջում՝ փորձության, հավատքի և հոգևոր ուժի հզոր խորհրդանիշ, որը միավորում է նախաքրիստոնեական և քրիստոնեական մշակույթի ժառանգությունը: Այս պատկերները արտացոլում էին այն շրջադարձային ժամանակաշրջանը, երբ հին աստվածները մարեցին, իսկ նոր հավատքի լույսը սկսեց լուսավորել Հայաստանի ուղին:
Ավելի ուշ դամբարանի հարևանությամբ կառուցվեց եկեղեցի, որը, ցավոք, չի պահպանվել։ Սակայն անգամ դրա կորստից հետո Աղձքը պահպանում է իր վեհությունը՝ լցված խոր լռությամբ ու խորհրդավորությամբ։
Այսօր Արշակունիների թագավորական դամբարանը մնում է Հայաստանի հնագույն պատմության եզակի վկայություններից մեկը: Վայր, որտեղ քարը շարունակում է պահել թագավորների հիշողությունը և ժողովրդի հեթանոսությունից դեպի քրիստոնեություն հոգևոր անցման պատմությունը։