Արագածոտնի Աղձք գյուղի լռության մեջ թաքնված է եզակի սրբավայր՝ հայոց հին թագավորների դամբարանը։ Այստեղ՝ հողի մեջ կիսով թաղված կամարների ներքո, իրենց հավերժ հանգիստն են գտել Արշակունիների տոհմի ներկայացուցիչները՝ այն կառավարիչները, ովքեր կանգնած էին հեթանոսության և քրիստոնեության երկու աշխարհների սահմանագլխին։ Այս քարե պատերի մեջ ժամանակը կարծես կանգ է առել՝ պահպանելով այն դարաշրջանի շունչը, երբ Հայաստանը վերապրում էր իր պատմության ամենամեծ շրջադարձը։
Հատկապես տպավորիչ է դամբարանը զարդարող բարձրաքանդակը. Դանիել մարգարեի պատկերը առյուծների որջում՝ փորձության, հավատքի և հոգևոր ուժի հզոր խորհրդանիշ, որը միավորում է նախաքրիստոնեական և քրիստոնեական մշակույթի ժառանգությունը։ Այս պատկերները արտացոլում էին այն շրջադարձային ժամանակաշրջանը, երբ հին աստվածները մարեցին, իսկ նոր հավատքի լույսը սկսեց լուսավորել Հայաստանի ուղին։
Ավելի ուշ դամբարանի հարևանությամբ կառուցվեց եկեղեցի, որը, ցավոք, չի պահպանվել։ Սակայն անգամ դրա կորստից հետո Աղձքը պահպանում է իր վեհությունը՝ լցված խոր լռությամբ ու խորհրդավորությամբ։
Այսօր Արշակունիների թագավորական դամբարանը մնում է Հայաստանի հնագույն պատմության եզակի վկայություններից մեկը։ Վայր, որտեղ քարը շարունակում է պահել թագավորների հիշողությունը և ժողովրդի հեթանոսությունից դեպի քրիստոնեություն հոգևոր անցման պատմությունը։