Օձունի վանքը, որը գտնվում է Լոռու մարզի բարձրավանդակում, կիրճերի եզերքին, Հայաստանի վաղ քրիստոնեության քարեղեն վկան է։ Գլխավոր տաճարը եզակի գմբեթավոր բազիլիկա է՝ բացառիկ ճարտարապետական արժեքով։ Թեև գրավոր վկայությունները քիչ են, հետազոտողները շինությունը վստահաբար դասում են 6-րդ դարին՝ այն ժամանակաշրջանին, երբ քրիստոնեությունը վերջնականապես հաստատվում էր հայոց հողում։
Ներսում տպավորում է համաչափության ներդաշնակությունը և նեղ լուսամուտներից թափանցող տարածվող մեղմ լույսը։ Քարե կամարները և ճարտարապետության խստաշունչ գծերը վկայում են բյուզանդական ազդեցության մասին, սակայն միևնույն ժամանակ պահպանում են հայկական ճարտարապետական դպրոցի ինքնատիպ ոգին։ Օձունի վանքը դարեր շարունակ եղել է ոչ միայն կրոնական կենտրոն, այլև մշակութային ու կրթական օջախ, որի շուրջ ծաղկում էր տարածաշրջանի հոգևոր կյանքը։
Մինչ այսօր պահպանված տաճարը հիացնում է իր ամբողջականությամբ: Անգամ համեստ զարդանախշերն այստեղ լցված են խոր խորհրդով։ Եվ քայլելով վանքի տարածքում՝ անհնար է չզգալ դարերի շունչն ու հավատքի ուժը, որը շուրջ մեկուկես հազարամյակ միավորում է մարդկանց այս սրբավայրում: