Մինաս Ավետիսյանը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայկական գեղանկարչության ամենաընդգծված և ինքնատիպ դեմքերից մեկն է՝ արվեստագետ, որի կտավները դարձան հայրենիքի հանդեպ անկեղծ ու վառ սիրո խորհրդանիշ։ Նրա ներշնչման աղբյուրը Հայաստանի լեռներն ու հովիտներն էին, իր ծննդավայր Ջաջուռի բնապատկերները և սովորական մարդկանց կերպարները՝ լցված արժանապատվությամբ ու ներքին ուժով: Մինասի ստեղծագործություններում բնությունը միահյուսվում է հոգևորությանը, և յուրաքանչյուր նկար հնչում է որպես կյանքի գովք, որտեղ գույնը վերածվում է զգացմունքի լեզվի։
Այսօր Ջաջուռում՝ նկարչի ծննդավայրում, կանգնած է Մինաս Ավետիսյանի տուն-թանգարանը։ Նրա պատերը զարդարված են վարպետի իսկ ձեռքով ստեղծված բնօրինակ որմնանկարներով, որոնց շնորհիվ թվում է՝ Մինասի ներկայությունը զգացվում է յուրաքանչյուր անկյունում։ Ցուցադրությունը ներառում է կտավներ, գծանկարներ, անձնական իրեր և փաստաթղթեր, որոնք խորությամբ ներկայացնում են նրա ստեղծագործական ուղին։
Թանգարանի յուրաքանչյուր մանրուքում կարծես պահված է արվեստի շունչը և այն մարդու հիշատակը, որի համար գույնը միաժամանակ և՛ իմաստ էր, և՛ աղոթք։ Տունը լցված է լույսով ու ջերմությամբ՝ կարծես հենց բնությունն է ներթափանցել նրա դահլիճներ։ Այցելությունը այս վայր վերածվում է ճանապարհորդության դեպի Մինասի աշխարհը, որտեղ Հայաստանը փայլում է իր ամենամաքուր և ամենափայլուն գույներով։